Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976) - Periodyzacja
Spis treści
Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976)
Periodyzacja
W Polsce w latach sześćdziesiątych
Lata siedemdziesiąte
Przełom dekady
Definicja kultury studenckiej
Utrata pamięci, cykliczność i przenikanie
Otaczająca rzeczywistość
Mecenat
Klub studencki.
Co z tą historią?
Wszystkie strony

 

Periodyzacja
Na początku dwudziestolecia, okresu wolnościowego zrywu i przemian październikowych, pojawiają się wybitne sceny teatralne – STS i Bim-Bom, rozpoczynają działalność kluby studenckie, swoiste centra rozrywkowo-inelektualne, zespoły jazzowe i różnorodne formy czasopiśmiennictwa. Anna Prucnal w książce „Ja urodzona w Warszawie” (WL 2005) pisze: „Wykorzystać satyrę przeciw demonom przeszłości. Jesteśmy ludźmi jutra. Weterani STS-u wiedzieli, że „myślenie ma kolosalną przyszłość”. Żaden z tych zetempowców nie należał do partii,. Byli wolni, niezależni i odpowiadali za siebie. Tworzyli i mieli wielu adeptów. Trzeba też zrozumieć, że młodziutki KOR i Solidarność mogły się rozwijać i obalić ustrój dzięki permanentnej kontestacji STS-u… Imperium STS-u tworzyli marksiści… do szpiku kości, którzy z metafizyką byli za pan brat. Utalentowani i niebezpieczni. Inteligencja była ich zawodem. Opozycja – pewnością bytu. Tworzyli nowy styl. Wprowadzali niepokój. Lekceważyli i wykpiwali się…. Za dewizę mieli zdanie z piosenki Andrzeja Jareckiego: „Mnie nie jest wszystko jedno”. Wodzem tej sekty był guru, Jerzy Markuszewski.”
Paryska Kultura i Jerzy Giedroyć stanowili ważne drogowskazy dla polskiej młodej inteligencji i młodych środowisk artystycznych.  Redaktor również interesował się sytuacją w Polsce w tych środowiskach, o czym obszernie pisze Magdalena Grochowska w monografii „Jerzy Giedroyć” (Świat Książki 2009).
Jerzy Giedroyć poznaje artystów STS-u, wśród których było wielu wybitnych twórców, znaczących dla rozwoju polskiej kultury – Osiecka, Abramow, Pałłasz, Lusztig, Drawicz, Jarecki, Markuszewski, Fedecki. Pisze w liście do Londyńczyka w 1959 roku: „My tymczasem powinniśmy bardziej stawiać na najmłodsze pokolenie, tzn. obecnych studentów. Jest to pokolenie nie tak złe, jak myślałem, bardzo trzeźwe i praktyczne, ale też w jakiś sposób „szukające”. Formułuje potem swoją filozofię o ewolucji wewnętrznej systemu, o poszerzaniu szczeliny wolności, o ocalaniu kultury i ciągłości narodowej.”
Drugim symbolem kultury studenckiej lat 50 – tych był gdański Bim-Bom. Przedstawienia tego teatru-kabaretu „Radość poważna” i „Kogut i kataryniarz” miały ogromny sukces w Polsce i za granicą. Jarosław Abramow w książce „Lwy STS-u” daje niezwykłe, wiarygodne świadectwo tego sukcesu:
„Ta kolorowa, pełna nadziei i humoru „Radość poważna” była istnym fajerwerkiem i karnawałem radości. Sztandarowymi zwycięzcami byli: Jurek Afanasjew, Wowo Bielicki, Zbyszek Cybulski i Bobek Kobiela. Dwaj ostatni stali się symbolem Bim-Bomu. Mój profesor Jan Kott biegał po sali i piał cienko: - To nadzwyczajne, nie uważacie? Nigdy czegoś tak pięknego nie widziałem! A dziewczęta z balonikami?! Coś rozkosznego! – I dorobił im głębię w ogromnej, entuzjastycznej recenzji. Antoni Słonimski powiedział po przedstawieniu do chłopców z Bim-Bomu: - Wasz teatr jest trzecim wielkim wydarzeniem w historii polskiej sceny satyrycznej po Zielonym Baloniku i Pikadorze. Podobnie entuzjastycznie witali program najpoważniejsi krytycy teatralni: Edward Csato, Jerzy Pomianowski, Karolina Beylin, Jacek Fruhling, Stefan Treugutt, Stanisław Marczak-Oborski, August Grodzicki, Maria Czanerle, Andrzej Wirth i wielu innych. Dawali Bim-Bom za przykład nowej formy.” (Str. 270 i 271)
W 1956 roku przyszły rzeźbiarz, student gdańskiego PWSSP, Romuald Freyer, powołał do życia Teatr „Co – To”. Na szarym ekranie ze świateł i cieni, z rąk i prostych przedmiotów rodziły się fantastyczne obrazy, dynamiczne opowieści kształtów, barw, rytmów. Własny teatr założył Jerzy Afanasjew w 1959 r. – „Cyrk Afanasjewów” (później „Cyrk Rodziny Afanasjeff”). Pod koniec 1956 roku powstaje teatr Stodoła. Największe osiągnięcie „Król Ubu” Alfreda Jarry’ego z 1959 r. W Łodzi zaczyna działalność Teatr Pstrąg i teatr medyków Cytryna. W 1957 r. przy krakowskim Starym Rynku  zainaugurował działalność Teatr 38. Jego założycielem i przez długie lata liderem był Waldemar Krygier. Teatr 38 był swoistym fenomenem, specjalizował się bowiem od początku i bardzo konsekwentnie w prapremierach dramaturgii światowej i polskiej.



 
projekt i wykonanie: StudioWWW

Uwaga!

Aby ułatwić użytkownikom korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych nasza strona używa plików cookies.Brak blokady tych plików oznacza zgodę na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Prosimy pamiętać:  każdy użytkownik może samodzielnie zarządzać plikami cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmian w ustawieniu przeglądarki taktowany jest jako  wyrażenie zgody na używanie cookies. Więcej Informacji znajdziesz na stronie Polityki Prywatności.