Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976) - Co z tą historią?
Spis treści
Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976)
Periodyzacja
W Polsce w latach sześćdziesiątych
Lata siedemdziesiąte
Przełom dekady
Definicja kultury studenckiej
Utrata pamięci, cykliczność i przenikanie
Otaczająca rzeczywistość
Mecenat
Klub studencki.
Co z tą historią?
Wszystkie strony

Co z tą historią?
Kto napisze Historię Dwudziestolecia Kultury Studenckiej 1956 – 1976? Nie sądzę, żeby to zrealizował ktoś z pokolenia uczestników historii i konferencji. To zadanie pozostanie po nas dla młodszych braci. Nie jest prawdą, że jest mało publikacji na temat dorobku twórczego studentów. Czasem słyszy się utyskiwania na ten temat. Obok Almanachów  Jerzego Leszina (5 sztuk), powstały monografie większości teatrów, klubów, chórów, zespołów folklorystycznych i innych form wypowiedzi artystycznej. Pozostał bogaty dorobek Ośrodka Dokumentacji Studenckiego Ruchu Kulturalnego i Artystycznego, który rozpoczął swoją działalność w 1972 roku w klubie UAM „Cicibór”. Potrzebna jest monografia historyczna napisana przez jednego autora. Zadanie herkulesowe. A obecnie, korzystając z możliwości technicznych trzeba chronić archiwa i digitalizować zbiory, dokumenty, fotografie. W Narodowym Programie Rozwoju Humanistyki Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego przewiduje się m. in. dokumentację polskiego dorobku artystycznego i kulturowego. Może znajdzie się miejsce na którejś z uczelni i dla studenckiej kultury.
Posumowanie
Przenikanie kultury studenckiej do kultury oficjalnej. Obecność kultury studenckiej w kulturze narodowej. To zagadnienia wymagające odrębnej analizy. Ale warto zauważyć, że przechodzenie twórców studenckiej kultury do kultury profesjonalnej (zjawisko powszechne i pozytywne) odbywało się zazwyczaj z zachowaniem stosunku do ukształtowanych wartości. Kultura oficjalna czyli kultura narodowa ma wiele realnych, wymiernych osiągnięć do zawdzięczenia kulturze studenckiej i jej twórcom.
Kultura studencka, jej podstawowe działania artystyczne nie podlegały realnie żadnej instytucji zawiadującej kulturą. ZSP i działacze organizacji, chociaż na swoich zebraniach i konferencjach podejmowali dyskusje programowe i kierunkowe na temat rozwoju kultury w środowisku studenckim i zadań dla organizacji, nie narzucali wartości i wyborów artystycznych. ZSP pozostawało mecenasem wspierającym ruch artystyczny studentów finansowo, organizacyjnie, lokalowo, etatowo i koncepcyjnie. Represywność występowała w dwudziestoleciu 1956 – 1976 incydentalnie, zależała od drastyczności władz zewnętrznych lub nadmiernych ambicji personalnych. Realnie stała się problemem w końcówce lat 70 – tych.
Podstawowym zjawiskiem w tych latach była identyfikacja działaczy ZSP ze swoimi zespołami i artystami i reprezentowanie ich opcji oraz interesów wszędzie na zewnątrz. Był to rodzaj dumy środowiskowej i wspólnoty kulturowej.
Dlatego sądzę, że łączył nas wszystkich związek partnerski, w którym elementy romansowe występowały od czasu do czasu jak w każdym związku świadomym i połączonym wspólnym celem i wspólnymi ideałami.
Eugeniusz Mielcarek

 

 



 
projekt i wykonanie: StudioWWW

Uwaga!

Aby ułatwić użytkownikom korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych nasza strona używa plików cookies.Brak blokady tych plików oznacza zgodę na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Prosimy pamiętać:  każdy użytkownik może samodzielnie zarządzać plikami cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmian w ustawieniu przeglądarki taktowany jest jako  wyrażenie zgody na używanie cookies. Więcej Informacji znajdziesz na stronie Polityki Prywatności.