Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976) - W Polsce w latach sześćdziesiątych
Spis treści
Romans z mecenasem dwudziestolecie kultury studenckiej (1956 – 1976)
Periodyzacja
W Polsce w latach sześćdziesiątych
Lata siedemdziesiąte
Przełom dekady
Definicja kultury studenckiej
Utrata pamięci, cykliczność i przenikanie
Otaczająca rzeczywistość
Mecenat
Klub studencki.
Co z tą historią?
Wszystkie strony

W Polsce w latach sześćdziesiątych mają miejsce sytuacje paradoksalne i wzajemnie sprzeczne. Z jednej strony narasta zniechęcenie społeczeństwa i swoisty marazm, następują ograniczenia swobód twórczych, wycofywanie zdobyczy październikowych a z drugiej we wszystkich dziedzinach sztuki pojawiają się wybitne dzieła artystyczne. Reagując na społeczną atmosferę warszawski kabaret Hybrydy formułuje swoje zdanie spektaklem „Radosna gęba stabilizacji”, głównie piórem debiutującego Wojciecha Młynarskiego. Tadeusz Różewicz reaguje dramatem „Świadkowie czyli nasza mała stabilizacja”, którego prapremiera odbyła się w studenckim teatrze STEP w Gliwicach.
Aldona Jawłowska w monografii „Więcej niż teatr” (PIW 1988) dostrzega w kulturze studenckiej tego okresu także pozytywne zjawiska:
„Lata sześćdziesiąte nie były wcale okresem pustym w historii studenckiego teatru. W tym czasie działało wiele zespołów mających osiągnięcia wybitne, jak na przykład „Kalambur”, którego „Szewcy” przejdą do historii polskiego teatru, gdańska „Galeria”, lubelski „Gong” czy łódzki „Pstrąg”. Był to okres poszukiwań estetycznych, eksperymentów w dziedzinie języka teatralnego. Teatr studencki stał się rzeczywiście artystyczną awangardą, w swych wykonaniach najlepszych wyprzedzającą teatry profesjonalne. Choć mało popularny w środowiskach studenckich, interesował żywo teatrologów, zawodowych reżyserów i aktorów, krytykę teatralną, a jego osiągnięcia były szybko przyswajane przez sceny zawodowe.” (str. 138)
Marazm, brak perspektyw, cenzura polityczna, rosnący antysemityzm eksploduje Marcem 68. Sztuka studencka nie może nie zareagować. Wyprzedza swoimi spektaklami Grudzień 70 w Gdańsku. Przedstawienia są wybitnymi osiągnięciami artystycznymi, poszukującymi nowej formy ale mocno osadzonymi w polskiej rzeczywistości.
Dawniej
bardzo bardzo dawno
bywało solidne dno
na które mógł się stoczyć
człowiek
…………………………
człowiek współczesny
spada we wszystkich kierunkach
równocześnie
………………………….
dawniej spadano
i wznoszono się
pionowo
obecnie spada się poziomo
Poemat Tadeusza Różewicza „Spadanie”, z 1963 roku, określił stan świata i jego kultury na całą drugą połowę XX wieku. Nic więc dziwnego, że stał się nicią przewodnią wybitnego, kultowego przedstawienia Teatru Stu i jego tytułem. Krzysztof Jasiński ze swoją trupą teatralną zaprezentował spektakl w 1970 roku. W tymże roku Łódzkie Spotkania Teatralne stały się manifestacją nowego teatru. Do dziś przytacza się tytuły najważniejszych przedstawień tego okresu, będących manifestami nowej sztuki i odniesienia do rzeczywistości PRL-u. Obok „Spadania” to „Wprowadzenie do…” i „Jednym tchem” Teatru Ósmego Dnia, „W rytmie słońca” Teatru Kalambur, „Koło czy tryptyk” Teatru 77. Gorące przedstawienia, zanurzone we współczesności, na wysokim poziomie artystycznym. Prezentowały doświadczenia Marca 1968 i ukształtowanego wówczas pokolenia. W grudniu 1970 roku ŁST odbywały się w atmosferze dramatycznego, kolejnego przesilenia w starciu władzy i społeczeństwa w Polsce.



 
projekt i wykonanie: StudioWWW

Uwaga!

Aby ułatwić użytkownikom korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych nasza strona używa plików cookies.Brak blokady tych plików oznacza zgodę na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Prosimy pamiętać:  każdy użytkownik może samodzielnie zarządzać plikami cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmian w ustawieniu przeglądarki taktowany jest jako  wyrażenie zgody na używanie cookies. Więcej Informacji znajdziesz na stronie Polityki Prywatności.